FAMKUNG's profileファムくん。 かわいい เ ด็ ก วุ่ น...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
October 12 ฮ่าๆช๊อก
May 13 MY BirthDAy(วันเกิดกู).14 พ.ค. 2550
อวยพรหน่อยดิ จะเปนพระคุณอย่างสูง
Edit 1
ขอบคุงคนที่มาอวยพรนะงับ ไงก้ขอให้มีฟามสุขเช่นกาน
March 25 เพิ่งจารู้ ว่าการตื่นเช้า เป็นเช่นไรSummer นี้ ต้องฝึกงานต้อง2เดือน ตอนนี้ทำมา1สับดาแล้ว
ขอบอกว่าเหนือ่ยมากมาย เหอะๆ แล้วทำงานจิงมันจะขนาดไหนนิ ไม่อยากจะคิด
ต้องตื่นตั้งแต่ตี5แหนะ ปกติตื่นเที่ยง ต้องปรับตัวอย่างแรง
พาวันทำงานวันแรกก้นอนไม่หลับซะและ เลยไปทำงานแบบงัวเงีย
มีรถโรงงานมารับ ตอน6.30น แต่ตกรถซะงั้น เลยนั่งรถประจำทางไปทำงานเอง
แค่วันแรกก้ซวยซะและ เซงเจงๆ
ทำงานก้ไม่มีอารัยมากช่วยงานเพ่ๆเขาทำ
แต่ตอนนี้เริ่มชืนและ ไม่ตกรถและ เลยนอนบนรถได้อีกตื่นนึง
เลิกงานก้5โมงเยน ก้นั่งรถโรงงานกลับบ้าน
ได้วันละ150บาท จะเปนเงินเดือนก้อนแรกในชีวิต อิอิ
ดีจาย เงินแต่ละบาทหายากเจงๆ รู้ซึ้งเลย
ไม่รู้จะอัพอารัยและ อิอิ รู้ซึ้งกับกานตื่นเช้า
P.S.
-ร้ากน้องทานตะวันมากมาย
-ร้ากน้องสาวที่น่ารักนะ จุฟๆ
-เหนื่อย แต่ต้องทน March 09 เกรดออกแล้วCPEN1321 การเชื่อมต่อของคอมพิวเตอร์ 3 C+ CPEN1323 การสังเคราะห์วงจรคอมพิวเตอร์ 3 C CPEN1331 ความปลอดภัยในระบบคอมพิวเตอร์ 3 C CPEN1370 คอมพิวเตอร์กราฟิกและระบบหลาย 3 C CPEN1390 ปฏิบัติการเตรียมโครงงานวิศวก 2 A CPEN2462 การออกแบบคอมไพเลอร์ 3 B 17/17 Cr. GPS = 2.50 120 Cr. GPA = 2.60 November 15 น้อยใจตัวเองน้อยใจตัวเอง เนื้อร้อง - ณรงค์วิทย์ เตชะธนวัฒน์ /ทำนอง - เชษฐา ยารสเอก ไม่อยากมองดูใครต่อใครที่มีรัก ไม่อยากมองให้มันบาดใจมากไปนัก มีความรัก ก็เหมือนไม่มี ก็ยังเหงา .อยากมีความรักที่เหมือนใครต่อใคร มีความรักกับเขาสักทีต้องผิดหวัง มันเหนื่อยใจต้องฝืนต้องทนเห็นความแตกต่าง August 06 เกรดเทอมนี้เอามาประจานจ้า
March 16 คนที่ไม่เข้าตา
December 16 บันทึก สัญญาณของความรัก...
 October 10 เพลง: ช่างไม่รู้เลย
ในแววตาทั้งคู่ ไม่รับรู้อะไร
เธอคงยังไม่เข้าใจ เพราะฉันไม่ใช่คนเก่า เราคงยังเหมือนเพื่อน หยอกล้อเหมือนวันวาน แต่ฉันคือคนใจสั่น แต่ฉันคือคนหวั่นไหว *ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ในความคุ้นเคยกันอยู่ มันแฝงอะไรบางอย่างที่มากกว่านั้น ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ว่าเพื่อนคนหนึ่ง มันแอบมันคิดอะไรไปไกล กว่าเป็นเพื่อนกัน (ไปมากกว่านั้น) กลายเป็นคนฝันใฝ่อยู่ใกล้ใกล้เธอ กลายเป็นคนที่รอเก้อ เหมือนหนังสือที่เธอไม่อ่าน ตาคอยมองจ้องอยู่ อยากให้รู้ใจกัน แต่แล้วเธอยังมองผ่าน
(ซ้ำ * / * ) และฉันก็ยังหวั่นไหว September 30 จงรักคนที่เรารักให้มากๆ จงบอกเค้าก่อนที่มันจะสายเกินไป
เสียดายเวลา <copy ma> วันหนึ่งในยามบ่ายๆ ฉันออกไป shopping ข้างนอก ฉันกลับเข้ามาฉันก็พบว่า มีคนมาอยู่ใหม่ตรงข้ามหอพักฉัน ฉันได้ยินเสียงผู้ชายคล้ายๆเสียงอาฉีเสียงหล่อคุยกับหญิงสาวคนหนึ่ง คิดว่าคงจะเป็นสามีภรรยาคู่หนึ่งแน่นอน ฉันออกไปเรียนแต่เช้า และฉันก็พบว่ามีหญิงสาวน่าตาน่ารักนั่งร้องไห้อยู่หน้าห้องนั้น ฉันรู้สึกไม่ชอบผู้ชายคนนั้นเสียจริงๆ ฉันไปถึงมหาวิทยาลัย ฉันก็ได้พบพี่รหัส เป็นชายหนุ่มเสียงหล่อเหมือนอาฉีอีก แล้ว ช่างบังเอิญอะไรอย่างนี้ เจอแต่คนเสียงหล่อ แต่ที่แตกต่างคือพี่รหัสฉันน่ารัก มากๆ ที่สำคัญเป็นคนใจดีจริงๆ ทุกวันตอนเช้าฉันมักจะพบพี่รหัสที่หน้ามหาวิทยาลัยทุกวัน ฉันรู้สึกปลื้มพี่เค้า มากๆเลยล่ะ พี่เค้าชวนฉันไปดูหนังคืนนี้ แต่ฉันต้องปฏิเสธ(ทั้งๆที่อยากจะไปจะตาย) ฉันกลับเข้าหอพักฉันก็ได้ยินเสียงผู้หญิงกับผู้ชายทะเลาะกันที่ห้องตรงข้าม อีกแล้วหรือเนี่ย ช่วงนั้นฉันใกล้จะสอบ เลยไม่มีเวลาได้คุยกับพี่รหัสแสนดีของ ฉันมากนัก หลังสอบเสร็จฉันจึงถามพวกเพื่อนๆของพี่เค้าว่า เห็นพี่บางเปล่าค่ะ ทุกคนตอบว่าไม่เห็นมา 2 วันแล้ว ไม่ได้มาสอบด้วยล่ะ ฉันจึงโทรหาพี่เค้า โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง ฉันพยายามตามหาพี่เค้า แต่ก็หาไม่เจอ วันนั้นฉันเหนื่อยมาก ฉันจึงกลับเข้าหอพัก ฉันไม่รู้ว่าฉันทำไมถึงห่วงพี่เค้า นักนะ กลางคืนฉันนั่งอ่านหนังสือ พอดีว่าเครื่องคิดเลขถ่านหมด ฉันจึงต้องเปลี่ยน ถ่าน แต่เนื่องจากไม่มีไขควง ฉันจึงไปขอยืมห้องตรงข้าม ฉันยืนเรียกสักพัก เค้าก็มาเปิดประตู อ้าวพี่รหัสของเราเอง พี่เค้ามองหน้าฉันงง แล้วถามว่า อ้าวน้องอยู่ห้องตรงข้ามพี่หรือเนี่ย มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า ฉันพูดไม่ออก แต่กลับบอกว่าจะยืมมีดแทน งงกับตัวเองมากๆ ยืมผิดนี่น่า พี่เค้าเอามาให้ ฉันสบตาพี่เค้าแล้วบอกว่าขอบคุณค่ะ อะไรนี่ อาฉีข้ามห้องกลายเป็นพี่รหัสเราหรือเนี่ย ฉันอยากโทรข้ามห้องพักไปคุยด้วยจัง แต่ต้องห้ามใจไว้เพราะพี่เค้ามีแฟนแล้วนี่ แถมยังน่ารักมากๆด้วยสินะ ตอนเช้าฉันไปเรียนตามปกติ แต่วันนี้ฉันก็ไม่เจอพี่เค้าอีกแล้ว ฉันก็เฉยๆแล้วล่ะ ช่างเค้าเถอะ ตกเย็นฉันก็ไปแวะ shopping แล้วก็ไปกินข้าวกับเพื่อน จนประมาณ 4 ทุ่มจึงกลับหอพักโดยมีเพื่อนผู้ชายมาส่งที่หอ และฉันก็พบจดหมาย 1 ซอง เสียบไว้ใต้ประตู ฉันเข้าห้องมานั่งอ่าน ฉันจึงรู้ว่า พี่เค้าจะไปต่างประเทศ สงสัยพี่เค้าคงจะไปเรียนนอกมั้ง ฉันจึงไปเคาะประตู เฮ้ย ไม่มีสัญญานตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกเลย ไม่มีใครอยู่หรอเนี่ย เอ๊ะ หรือพี่เค้าคงจะไปแล้วมั้ง คืนนั้นฉันนอนคิดว่า เรายังมีอะไรค้างคาใจนะ นั่นสินะ ฉันยังไม่ได้บอกพี่เค้าเลยว่าฉันปลื้มเค้านะ รุ่งเช้าฉันได้ยินเสียง ฉันรำคาญแต่ก็นอนต่อ พอสายๆ ฉันออกไปกินข้าว ฉันพบว่า ห้องพี่เค้าเปิดประตูไว้ ข้างในโล่งไปหมด อ้าวพี่เค้าออกไปแล้วหรอ ฉันไปถามเจ้าของหอพัก ฉันจึงรู้ว่าเค้าออกไปตอนเช้า ที่ฉันได้ยินเสียงนั่นเอง ฉันนั่งร้องไห้อยู่หน้าห้อง ที่ไม่ตื่นไปคุยกับพี่เค้าก่อนพี่เค้าไป มีคนมานะ ฉันเงยหน้าขึ้นก็เห็นผู้หญิงที่เป็นแฟนพี่เค้าอ่ะ เค้าเข้ามาเอาของที่ลืมไว้ แล้วพูดว่า พี่ค่ะๆ คือว่าพี่ชายฝากเอาสมุดเล่มนี้ ให้พี่ก่อนไปค่ะ ฉันรับมา แล้วถามว่าพี่เค้าจะไปเมื่อไหร่ค่ะ อ๋อ เที่ยงวันนี้ค่ะ ฉันมองเธอเดินไปจนลับสายตา ฉันอ่านสมุดเล่มนั้น ฉันจึงรู้ว่า พี่เค้าชอบฉันนะ แต่ที่พี่เค้าไม่กล้า บอกฉัน เพราะ กลัวว่าฉันจะไม่ชอบ และไม่คุยกับเค้าอีกเลย พี่เค้าคิดว่าฉันมีแฟน แล้วล่ะ ที่จริงแล้วเสียงผู้หญิงคนนั้นก็คือ น้องสาวของเค้าเอง และที่น้องสาวเค้ามานั่งร้องไห้ เพราะ พี่เค้าเป็นมะเร็ง จะต้องไปรักษาที่ต่าง ประเทศ และโอกาสที่จะปลอดภัยหลังผ่าตัด เพียง 25% เท่านั้น พี่เค้าบอกฉันว่า ถ้าเค้าไม่มีโอกาสกลับมา ก็ขอให้รู้ว่าเค้าจะยังจดจำน้องรหัสผู้น่ารักของพี่ ตลอดไป …รัก…นะ(ละชื่อไว้นะ) ฉันร้องไห้โหเลยล่ะ แต่พี่เค้ายังดีกว่าฉันนี่น่าที่ได้บอกความจริงให้ฉันรู้แต่ ฉันยังไม่ได้บอกความจริงที่ว่าฉันรักเค้าเลยล่ะ งั้นฉันต้องรีบไปหาพี่เค้าแล้ว ล่ะ หา….. 5 โมงเช้าแล้วล่ะ ใกล้เที่ยงแล้ว เรารีบไปสนามบินดีกว่า ฉันนั่งแทกซี่ไปถึงดอนเมืองแล้ว แต่รถติดมากๆ เวลาเหลือแค่15 นาที เอง ฉันจึงลง จากรถแล้ววิ่งไปAirport ฉันไม่ระวังจึงสะดุดล้ม ขาไปกระแทกกันทางเท้าอย่างแรง ทำให้ขาเจ็บ ฉันวิ่งไม่ ได้ แล้วเวลา ก็เที่ยงกว่าๆแล้วสักพักมีคนมาพาฉันไปโรงพยาบาล ฉันเสียใจมากที่ไป ไม่ทัน และเสียใจที่ไม่ได้บอกว่าฉันรักเค้ามาก และ จะรักตลอดไป พี่รหัสที่แสนดีจะอยู่ ในความทรงจำของฉันตลอดไป เวลาผ่านไป ครึ่งปี ฉันก็ยังไม่ได้ข่าวพี่เค้าอีกเลย อีกไม่นานฉันก็คงจะย้ายหอ พักแล้วล่ะ ฉันต้องไปอยู่กับคุณอา วันที่ฉันย้ายของออกไป ป้าเจ้าของหอบอกว่าจะมีคนมาอยู่ห้องตรงข้ามนะ และห้องฉัน ป้าก็คงจะมาอยู่เอง สักพักฉันเห็นน้องสาวของเค้า ฉันตกใจมาก ฉันวิ่งเข้าไปถามว่าพี่เค้าปลอดภัยไหม เธอตอบด้วยสีหน้าเศร้าใจว่า ไม่อ่ะค่ะ พี่เค้าจากเราไปแล้ว ฉันเสียใจมาก ล้มลงทั้งยืน ฉันไม่มีโอกาสแล้วหรือเนี่ย ทำไมไม่ให้โอกาสฉันบ้าง เธอไปสบายแล้วนี่ แต่ฉันยังไม่ได้บอกเธอเลยนะ ฮือ……….. ถ้าย้อนกลับไปได้จะไม่คิดไปเองฝ่ายเดียว จะกล้าที่จะถาม และกล้าที่จะบอกคำว่ารัก ให้กับเค้า และใช้เวลาอยู่กับเค้าให้เต็มที่ อย่ากลัวที่จะบอกรัก อย่ารอโอกาส มันอาจไม่มีอีกก็ได้ อย่าปิดกั้นสัมพันธภาพเพราะความเข้าใจผิดของตนเอง อย่าเชื่อถ้ายังไม่ได้ถามความจริง จงรักคนที่เรารักให้มากๆ จงบอกเค้าก่อนที่มันจะสายเกินไป September 20 เซงว่ะArtist : กะลา Title : แม่ (ภาค2) Album : กะลานอกคอก โธ่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อภิโธ่อภิถังกะละมังตั้งเด่ ไอคิวก็โอเคเกเรก็ไม่ใช่ ทำไม๊ทำไมอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง อ่านเช้าอ่านเย็น อ่านตอนไหนก็ไม่เห็นกระเตื้อง เป็นเรื่องเป็นเรื่อง เป็นเรื่องเป็นเรื่องแน่ๆ โอ๊ยแย่อ่านยังก็จำไม่ได้ ไม่รู้อะไรมากวนประสาท ทั้งคำนวณเคมีชีวะ ท่องกันจะๆก็ยังจำสูตรพลาด อยู่ๆก็มีเสียงหนัง เกมโชว์เพลงดังเข้ามาเป็นคู่กัด (อ๊าย) เล่นเกมผมจำได้ทุกฉ็อต แต่อ่านหนังสือผมช็อตๆๆๆ ใกล้สอบเข้ามาอีกแล้ว ใจคอมันแป้วส่อแววถูกโห่ เทอมก่อนสอบตกแม่ก็ด่า พี่ป้าน้าอาก็หาว่าผมโง่ เทอมนี้ถ้าผมสอบแล้วเดี้ยง แม่บอกจะไม่เลี้ยงให้ผมเติบโต จะให้อดข้าวอดนม อดกินขนมแล้วจับผมล่ามโซ่ แม่บอกถ้าสอบผ่านเทอมนี้ แม่จะซื้อซีดีเครื่องใหม่ให้ผม หรือจะเอารองเท้านาฬิกา เสื้อผ้งเสื้อผ้าก็จะตามใจผม รางวัลที่แม่จะให้ ผมคงจะได้ถ้าแม่ช่วยผม คือตอนนี้ผมอ่านหนังสืออยู่ แต่ทีวีที่แม่ดูน่ะมันหนวกหูผม แม่ แม่ แม่ปิดทีวีหน่อยแม่ (x8) |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
แสดงว่ารักชัวร์ ……
คุณรักเค้าแล้ว…. 
...
|
|
